Antifascist فرهنگ در انزوا

“من شروع به کنده کاری های چوبی خلنگ زار ارقام” نوشت: ویلهلم Henze در دفتر خاطرات خود “من ساخته شده و آمار و ارقام به عنوان خنده دار به عنوان امکان پذیر است. آن را به من یک مقدار زیادی از لذت. روز در اینجا در شمال افریقا بسیار خسته کننده و خالی. وجود دارد هیچ چیز به عنوان خوانده شده.”

Henze بود, موتور, مکانیک یک نظر تجاری ناموفق نویسنده و اختصاصی antifascist. در ماه اوت سال 1933 مقامات رایش سوم دستگیر و او را برای توزیع مقابلهای جزوات. نه ماه بعد آنها فرستاده او را به Brual-رده در شمال غربی آلمان یک اردوگاه کار به طور همزمان طراحی شده برای کشت مجاور مور و دوباره آموزش جناح چپ زندانیان از طریق یک رشته ای رژیم است.

فرهنگ ارائه شده Henze راهی برای مقابله با وضعیت وخیم. در زمان او از خواب یک زندگی آینده فراتر از جهان از کمپ تمرین اصل انترناسیونالیستی اسپرانتو زبان با برخی از همفکر زندانیان آواز سوسیالیستی آهنگ ها و یا تصور بازديد به سینما و تئاتر. در زمان های دیگر Henze احساس مجبور به آدرس اردوگاه زندگی خود را. او نوشت: اشعار است که به وضوح ضبط گرسنگی رنج و تحقیر. و او درو لاغر آمار و ارقام که در حال حفر نامهربان زمینهای بایر و یا هل دادن چرخ دستی های سنگین در حالی که همه در معرض خطر از ترجمهای بلند سپاه پاسداران است.

در حالی که این حداقل خود-کنترل فعالیت های فرهنگی در اردوگاه نیز عمدا مرتبط به اجبار و محرومیت. زندانیان تا به حال به آواز خواندن “میلر شادی است برای رفتن سرگردان” (یک سال 1821 عاشقانه شعر توسط ویلهلم مولر مجموعه ای به موسیقی توسط Franz Schubert) در صبح مه به کار می کنند. در یکی از Henze داستان های جدید, ورود می یابد عدم وجود امکانات بهداشتی مناسب و معقول و فریاد می زند: “آسمانها خوب! چه اتفاقی برای ما بسیار vaunted آلمانی فرهنگ؟” این نویسنده ادبی یار, در حال حاضر استعفا داد و به جامع بدرفتاری drily پاسخ “این است که قطعا در اینجا در میان آلمانی در زندان!”

Henze خود دردناکی متوجه جداسازی antifascist فرهنگ پس از آزادی احتمالی, زمانی که او نشسته بود در یک قطار محفظه با اعضای بازیگری گروه تئاتر که “غرور, غرور و غرور احمقانه” چپ او hopeless: “هیچ شخصیت. و این مردم هستند که قرار است به نگه داشتن فرهنگ ما زنده است! این هر دو غم انگیز و ترسناک است.”

همین Quixotes

به عنوان ویلهلم Henze تجارب نمونه, antifascists سریع جداسازی شد از ویژگی های کلیدی از سال پس از سال 1933. یک جناح چپ فرهنگ که شامل سوسیالیستی کارگران و هنرمندان و روشنفکران به طور یکسان شد و در حال حاضر زیرزمینی رانده شده. در اکثر آن می تواند نگهداری می شود در محافل کوچک که اعضای آن اعتماد یکدیگر به طوری که به امن از انصراف. اما این مبلغ به بیش از یک مخلوط از نوستالژی و اتوپیسم. در یک سفر را از طریق آلمان در مارس 1935 ناظر اجتماعی دموکراتیک تبعید سازمان مواجه می شوند محزون جانبازان از آنچه تا به حال تنها به تازگی یکی از قوی ترین جنبش کارگری: “زمانی که من به آنها گفتم در مورد سوسیالیستی زندگی در خارج در مورد پیاده روی با پرچم قرمز” او اشاره کرد, ‘برخی از رفقای زن شروع به گریه.”

بسیار شبیه به Henze خود را در خانه محصور قطار حس انزوا مرکب رفتار فرهنگی متخصصان و نخبگان که به زودی گرم به نازی پروژه – اگر آنها در حال حاضر پشتیبانی از آن را قبل از سال 1933. “کجا هستند دانشگاهیان در حال حاضر که آن را حیاتی برای اعتراض پرسید:” دیگر سوسیال دموکرات خبرچین. “آنها رقابت را در خط سقوط knuckled در زیر و سمت چپ مبارزه دوباره به ناشناس توده های ساده لوح کارگران است.” اما کارگران را به دلیل زیادی برای خوش بینی یا نه. آنها خود محروم شدند یک بار-انجمن های توانا و وادار به عقب نشینی از زندگی عمومی است.

دیگر کارگران به طور فزاینده ای کشیده به رایش سوم فرهنگی جهان با بهره گیری از ارزان بلیط کنسرت در کنار بسیار نمادین به رسمیت شناختن صنعتی کار. شک آینده خود دیدگاه برخی از سوسیال دموکرات ها با توسل به جای بدبین ادبی مقایسه: “در لحظات غم انگیز چند رفقای شروع به فکر می کنم:” آیا سوسیالیسم نه فقط یک نجیب توهم ؟ نیست ما فقط همین Quixotes?'”

تبعید

مهاجرت ارائه شده ایمنی برای هم بودن اما نه یک راه حل آماده به مشکل فرهنگی انزوا. پس از آزادی او ویلهلم Henze دوباره به مقاومت قبل از فرار از گشتاپو در سراسر هلندی مرز و پس از آن مهاجرت به سوئد. وجود او از طریق خاطرات خود را با نوشتن داستان در مورد alter ego اما او نه فرصت یافت تا به انتشار آنها و نه راه به rekindle خود فعالیت سیاسی. در مقابل دیگر جناح چپ émigrés جمع در شهرستانها عمده اروپا که در آن آنها می توانند ملاقات در کافه ها و پیدا مجلات. هنوز هم آن باقی مانده است دشوار است برای پزشکان antifascist فرهنگ برای ایجاد ارتباطات معنی دار فراتر از محافل خود.

Kurt Weill
کورت ویل قبل از سال 1933. توسط Max Dungert. | عکس: Wikicommons/ حداکثر Dungert. برخی از حقوق این سایت متعلق به.

زبان یک مانع برای رمان نویسان نویسان و بازیگران, اگر چه برخی از آنها قادر به پیدا کردن ناشران و مخاطبان در زوریخ و همچنین در آمستردام و پراگ که در آن وجود دارد برای کار در آلمانی. مدرن آهنگسازان نیز تلاش خود را به شنیده می شود. زمانی که کورت ویل انجام یک ترکیب در پاریس بر اساس متون توسط برشت Bertolt مخاطبان واکنش منفی بود در تضاد مشتاق خوش آمدید که در پایتخت فرانسه به ویلهلم Furtwängler این ارکستر فیلارمونیک برلین و یکی از رایش سوم فرهنگی figureheads.

علاوه بر این antifascists در مواجهه با یک وضعیت دشوار سیاسی. آنها می تواند جلب توجه به رایش سوم را به اردوگاه های کار اجباری و کتاب پوکر. اما آن را دشوار است به بسیج بین المللی, نظر, همه, بیشتر از این شوک اثر به زودی به تن کردن.

از خارج از کشور رژیم هیتلر بود به مبارزه با به طور موثر. و در اواخر دهه 1930 به نظر می رسید به آمده تا کنون نزدیک latently تهدید همه کسانی که تا به حال نمی رفت خارج از کشور در زمان خوب است. در تابستان سال 1938 رمان نویس Irmgard Keun توصیف خلق و خوی در میان آمستردام تبعید جامعه در گریم نظر: “برخی از دوست و یا همکار است که همیشه اقدام به خودکشی وجود دارد و به طور کلی خودکشی وحشت.”

بیگانه از خود بومی جامعه بیشتر از این antifascists شد و در همان زمان بیش از حد آلمانی خود را غرق در خود کشور میزبان. کسانی که émigrés که کار با موفقیت مانند کارگردان فیلم فریتز لانگ در هالیوود معمار لودویگ میس های van der Rohe در شیکاگو و هنر مورخ ارنست Gombrich در لندن تمایل به جلوگیری از جناح چپ فرهنگ وایمار دوره است. استثنا مانند نظریه پرداز فیلم Siegfried Kracauer در نیویورک یا فیلسوف اجتماعی هربرت مارکوزه در جنوب کالیفرنیا تایید حکومت.

مخالفت با دیکتاتوری

امروزه اکثر پزشکان آلمانی از antifascist فرهنگ دشوار است مربوط به. هنر خود را و نوشتن نمی شد همیشه برجسته و تلاش خود را برای مبارزه با رایش سوم بیشتر اثبات بی اثر و حاشیه بود که اغلب در هم تنیده با شخصی شکست. آنها ارائه نمی دهد آشکار درسهای سیاسی و یا فرهنگی.

Henze' book
پوشش یک نسخه از Henze کار است. | عکس: جلد.

اما که در آنها مشترک با بسیاری از هنرمندان و نویسندگان و روشنفکران که در مخالفت با حال و روز دیکتاتوری – مصرف بسیار زیاد خطر برای ایمنی خود و امرار معاش غلبه بر حس وابسته به دان کیشوت بیهودگی و تلاش برای شنیده می شود توسط بی تفاوت مخاطبان بین المللی.

آنها اغلب مجبور به به اشتراک گذاری ویلهلم Henze غم انگیز سرنوشت یعنی به عمل فرهنگ در انزوا. در عین حال آنها نیز رعایت مشابه امید برای انسانی تر آینده است. و برای آنها که شایستگی حداقل که ما علاقه ای به فعالیت های خود را.

Moritz Föllmer را رايش سوم (Oxford University Press 2020) تبدیل به کانون توجه در رایش سوم موفق فرهنگی درخواست تجدید نظر به آنها به قدرت و به بررسی آنچه “فرهنگ” به معنای برای مردم آلمان در سالهای 1933 تا 1945.

tinyurlis.gdu.nuclck.ruulvis.netshrtco.de

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>